Pídovos que premades na imaxe e leades o artigo. Fala dun xornalista. Non importa de quen. Aparece nunha publicación que edita unha Sociedade Anónima Deportiva. Logo, claro, falamos de xogo limpo. Pero esa é outra historia...
O alucinante deste artigo é o que vén logo.
Fora desta páxina, os xornalistas galegos actuamos á sueca. Unha publicación vai e lle bota en cara a un xornalista basco que traballa en Galicia que "en un alarde del peor estilo ´kale-borroka´ (...) parece haber asimilado de los asesinos que campean por las calles de su ciudad" e os xornalistas galegos asubiamos. Hai a quen se lle enche o peito ao longo do ano porque cre que escarallar catro páxinas en branco nun xornal significa camiñar entre aires creativos. Hai quen pasa todo o día blasfemando teoría e práctica do xornalismo e predica independencia. Independencia S.A. Independencia de butaca. Independencia de salón, de cara a rúa e con encanto. Pero tras un artigo así non se ven. Seguen por aí, si, pero sen paparota non hai independencia. Os xornalistas somos merda. A mesma que nos botan. Vainos a manduca, a pose, a cella arqueada, o carné de socio. Xornalismo tabernario. Pero que hai despois deso? Os xornalistas galegos facémonos os suecos. Que máis ten todo mentras andemos co plato de caldo cheo sobre a mesa. Esa é a diferencia que hai hoxe entre un bó e un mal xornalista: as cuncas de caldo que pode lanzarse ao xantar.
O xornalismo convertese día a día no fumadeiro de opio da nosa conciencia.
Tras ler este artigo deime conta de que hai algo ben peor ca un galego que se fai o sueco: un xornalista galego que se fai o sueco.
Sinto estragarvos a dixestión. Outra cunca de caldo, camareiro.
Para todos aqueles que fan kale-borroka cun bolígrafo como cóctel molotov. Para aqueles que están nas trincheiras da información. Para os que (aínda) non se venderon.
Para todos os xornalistas bascos que traballan en Galicia.
Foto: Gago (DXT)
