Acabo de chegar de Estocolmo. Sempre en tren. Se o fas en coche arríscaste a que Xiana che presente netos ao regreso. Total, que aí cheguei eu, feliz e contento, coma un inmigrante de Culleredo calquera a sentar no tren. Así fixen.
"Seguinte parada, Arlanda". O tren, petao, que se di en Monte Alto. Eu ocupaba a cadeira 25, ao lado do corredor. "Seguinte parada, Uppsala". Aquí baixou unha morea de xente. De feito quedei sen compañeiro (cadeira 26) e decidín ocupar o seu lugar, ao lado da fiestra e contemplar o desxeo dos campos.
Pero, claro, á mesma que baixaron moitos, subiron moitos. Eu seguía alí sentado, na cadeira 26. Chegou unha rapaza. Miroume (lóxico, un macho galego é sempre un placer á vista) e sentou na 30. E apareceu unha señora que sentou canda min, na 25. E tamén outra, que lle dixo á moza: "perdoe, pero esa praza é a miña". A rapaza botouse arriba e achegóuseme: "Síntoo, pero estás no meu sitio" (aí entendín o da mirada anterior...). "E vostede está no meu", solteille á tipa que me acompañaba. Por suposto, todo esto, co tren en marcha.
En resumo. Que despois de "Como están ustedes!!!" e os pallasos da tele, non volvera xogar á choia esta das cadeiras. Eu aquí, ti alá, vostede levante esa perna que me boto eu. Eso chámaselle organización. E como rompas a cadea, chungo para todos. Catro persoas, catro prazas e todos xirando coma Xil Ríos.
Nota: a foto non se corresponde co tren en cuestión (era o que me faltaba, aínda retratar o tema...)
