Viaxe ao sol que nunca se pon

Nestas datas o sol nunca desaparece no Círculo Polar

A próxima fin de semana vai ser apaixoante, amigos. Dous galegos fan o máis difícil todavía. Non só viven no Norte do Norte, onde o aire dá a volta, senón que nun ataque de nordesía, o sábado pousarán os seus corpos no Norte do Norte do Norte. Estamos a falar do Círculo Polar Ártico!!! Kiruna, en Suecia, e Narvik, en Noruega, serán os nosos cuarteis nesta visita ó imposible. Entre as semanas 22 e 28 (os suecos falan de semanas como nós de feiras e cabodanos) poderedes observar nas rexións polares o Sol de Medianoite. Só entre as semanas 22 e 28, porque senón é mellor agardar (haivos moito despistado). Kiruna está a 1074 quilómetros de Gävle e a norueguesa Narvik, onde pensamos tomar un barco e cruzar os fiordos nórdicos, a 180 qms. máis. Pódese ir en tren, en coche, a pe e mesmo en alce, pero recoméndovos ir en avión ("Flynordic" ofrece uns vós tirados dende Estocolmo) para non perder tempo. Por aló arriba moverémonos en coche alugado. En fin, xa vos contarei dentro dunhas semanas. Por suposto, admítense comentarios, suxestións e consellos. Se sabedes dalgún dato importante facédenolo chegar.

PAZ (hoxe e sempre)

(Imaxe deseñada por Álvaro Valiño)
Miles de almas morren cada día por mor das armas que cuspen odio. E no canto de avergoñarnos aínda hai quen fai ostentación delo. Na Coruña en vez de nenos pasean as pistolas. Visitade esta páxina http://www.controlarms.org/es/

Hej Anxo!!

Non sei se polo feito de chamarnos Anxo (eu son "Lois-Anxo" no pasaporte) teremos gañado o Ceo de antemán. Eso si, na Terra, máis arriba non se pode estar. Por se non o sabiades, Anxo Lamela é o correspondente de EFE en Copenhague. Ou sexa que a información que vos chega do Norte por esta axencia ven asinada por un galego bó e xeneroso, un tipo estupendo que coñecín na entrega dos Nobel do ano pasado. Desde Cela, nunca tantos galegos estiveran xuntos no Konserthuset de Estocolmo!!!! Anxo e eu propoñémonos saber se hai moito escondenavo galego, en calquera país dos do norte do norte. A marcha revolucionaria "Ribeiro Luminoso" está disposta a comezar a conquista do corazón viquingo. E nós, chantados aquí para contalo.

Eurovisión!!!

Örbyhus, 9 points. Xa que coñecemos a algún que pensa paparse Eurovisión (señor, señor...) nós non queremos ser menos e imos puntuar a xornada de hoxe por terras suecas. Preséntovos o castelo de Örbyhus, que está datado nos seus inicios en 1450.

Dannemora, 10 points. Marabillosa igrexa de 1400 situada na rexión de Uppland.

Dannemora, 12 puntos!!! O interior da igrexa é para flipar. Como curiosidade, hai unha serie de pinturas sobre muro con representacións do demo.

Votade polo Gran Pemiano!!!

Estes son os homes do tempo da televisión pública sueca (SVT). Nunca se sabe se vai vir sol ou comezará a nevar pero o que está asegurada é a diversión. Os modelitos de Pär, a alegría innata de Lage (a enésima mostra de que o sueco deriva do galego: suequización da palabra galega "laxe") ou a fotoxenia de Pererik permiten achegarnos ó fenotipo escondenavo. En fin, "votádeme" unha man para elexir ó digno heredeiro do noso Santiago Pemán (se queredes ampliar a imaxe só tedes que premerlle á foto dúas veces).

ARE DO YOU EIXO?????

Si, amigos, arde Suecia coma se dun monte galego se tratase, proba inequívoca do pasado común que une estes dous pobos. Esta mañanciña iniciouse un incendio neste hotel que estades a ver, aquí en Gävle, a cen metros de onde vivo.

Churrascada nórdica. Cando menos, non faleceu ningunha víctima mortal, que di o outro.

Hej på allihop

Hej!!!! Jag hälsar också på alla mina vänner som pratar svenska!!! Jag kommer att skriva på galiciska för att förklara (lite grann) livet i Sverige. Den 1 juni fyller jag ett år i Sverige och jag vill säga till er att jag trivs faktiskt jättekul!!! Därför... Tack så mycket, mina vänner!!!!!

María Blom, a "Amenábar" sueca

Preséntovos a Marta (a miña muller) e a María Blom (a loira, para variar). De Marta non contarei nada ata publicar as nosas memorias, pero de Blom direivos que é a Amenábar sueca. A súa primeira peli chámase Masjävlar e foi premiada como a mellor dos "goya" suecos. Unha tía moi normaliña, compartimos unha noite con ela, tras unha obra de teatro que presentou en Gävle.

Tröno

Esta é a catedral de Tröno (topónimo que demostra unha vez máis a miña tese de que o sueco é unha variante dialectal do galego), unha aldeíña ao noroeste de Söderhamn. É do século XVI e todavía oficia a pesar de ter sufrido un montón de remodelacións. Se queredes saber máis, visitade esta páxina (inglés): http://www.raa.se/sites/tronochurch.asp

Anuncio que vai ser reuma

Publicado en Vieiros.com

[16/05/2005]

"Mozos con reumatismo: apoiade á nosa organización!". Pode haber quen pense que a frase serve de lema de campaña electoral para algúns dos candidatos ás próximas galegas e admitamos que tampouco sería de estrañar tal e como se presenta a cholla, pero o certo é que a sentenza aparece atrapada nun anuncio do xornal local de hoxe, que digo eu que mal non está, pero que modestamente opino que sería mellor tela insertado noutra páxina que non fose a de necrolóxicas.

Andy Warhol lamentaría ter soltado aquelo do minuto de gloria a quen todo nacho ten dereito como premio por respirar. Se así fose, o sueco sería o pobo máis glorificado do planeta. Ou sexa que se non saes na tele, na radio ou no xornal cando menos unha vez ao mes nin eres sueco, nin mereces ser loiro, nin sequera escoitar a ABBA na clandestinidade. Ou estamos ou non estamos.

Todos os xornais posúen unha páxina enteira para facer sociedade, non só para anunciar asociacións e promocionar algunha historia, senón que tamén serve para felicitar a aquel polo ben que se portou comigo cando afuciñei contra un penedo baixando polo monte abaixo ou para escarallar a estoutro que tivo a mala idea de aparcar o carro diante da cancela que me impide sacar o cabalo sen evitar un chimpo. No primeiro dos casos é probable que ningún compañeiro de traballo pague un café por ter chegado ao ceo tres minutos antes, pero se caes en desgracia de verte revirado no xornal prepárate, amigo, a ler cartazos en luces de neón creados da nada polas rúas da vila. Os suecos non son retranqueiros, non. Son galegos, pero con diferente variante dialectal.

Lin hoxe tamén que un paciente de Hofors denunciou ao seu médico logo de pasar pola consulta. A cousa vai dunha loira que foi mirarse porque sufría dores de cabeza e tiña medo de verse (ou de "non" verse) anunciada no xornal polo mesmo motivo, tal e como lle ocurrira ao pai o día despois do seu pasamento… E ben, foi ao doutor, que moi preocupada tiña que andar para pagar os 25 euros que custa de media en Suecia o deporte de "mirarse polo médico" e alí contou todos os seus lóxicos medos que a desfacían por dentro. Seica o galeno debeu latar na facultade o día que falaron de sicoloxía clínica porque, no canto de tranquilizar á paisana, díxolle, ollo, que era mellor nin sequera averiguar se había algo grave, que se tiña o do pai sería cousa xa de ir reservando apartamento na comunidade horizontal e de ser anunciada no xornal. E polo que souben non precisamente como moza con reumatismo.

Lagom

Punblicado en Vieiros.com

[29/03/2005]

Cando o meu director resolva que avanzo no idioma máis cós meus alumnos, levarase unha decepción. E eu un finiquito. Pero mentres, aí seguimos, de axente agachado da intelixencia galega mergullado no norte do norte, ben atento aos sinais comunicativos que desafían o equilibrio emocional dun tipo aparentemente "lagom", que é como cualifican en sueco a todo eso que non é nin moito nin pouco, nin baixo nin alto, nin arre nin xo. Definitivamente "lagom".

O outro día pregunteilles aos rapaces cal era o prato típico sueco co que máis gozaban, aquela paparota cento por cento nacional pola que suspiran cada vez que botan o fociño a bicar pola cociña. Un deles levantou a man e respondeume convencido: "os spaguettis". Pobre, estaba perdidiño. Lóxico, non é o único. "Non, non, refírome a un xantar que sexa sueco, tradicional nas casas, que xa os vosos avós preparaban con agarimo", entonei con acento indiscutiblemente cullerdense. Unha rapaza ergueu un brazo cheo de cordiñas de cores. "Os tacos".

Os tacos. Os tacos mexicanos. Os tacos máis mexicanos de todo México. "Non, os tacos non son suecos. Os tacos son de México… Ninguén coñece un prato de Suecia que me poidades recomendar?". Nalgunha das paredes do fondo esvarou a palabra "pizza". Preferín facerme o sueco un día máis.

Un país profundamente nacionalista coma este asome sen prexuízos a mestizaxe de xeito natural. Ninguén cavila estudiar os xenes da pizza para saber se é sueca. Faise en Suecia, non? Pois logo, é sueca. Do total da poboación, o 12,2 por cento é nada no estranxeiro, sobre todo procedente de Finlandia, Bosnia, Irán e Noruega. Só os riscos faciais delatan ás veces a ascendencia dos "non" suecos. Pero todos son suecos. Durante o ano pasado chegaron 61.600 inmigrantes e saíron 36.300 persoas, nun país que rolda os 9 millóns de habitantes e que por riba é indiscutiblemente euroescéptico. Curiosamente, os lapóns, que son suecos feténs, nacidos en Suecia e todo iso, son os menos suecos de todos. Outro paradoxo.

Entre tanta confusión gastronómica e socioanémica, sen ánimo de desertar da miña condición de galego "lagom", vai sendo hora de reivindicar paseniñamente a nacionalidade sueca para a empanada de zamburiñas. Nesas andamos.

Maremoto universal

Publicado en Vieiros.com

[20/01/2005]

A distancia é relativa. O espacio máis curto entre os teus beizos e os meus é un bico. Pero tamén pode ser o máis longo. Todo depende. Por exemplo, para a NASA, a distancia que percorre o futuro sitúase a 132 millóns de quilómetros da Tierra, a que debe pasearse a Deep Impact ata afuciñar contra o cometa Tempel 1, o mesmo Día da Independencia en EEUU, e provocar un inmenso furado que nos indique como se creou o Sistema Solar. Non obstante, para os suecos, a distancia éche outra cousa. Para eles a distancia está a 60 mortos, 637 desaparecidos e 1201 persoas sen constancia da situación no momento en que a terra tremou a catro mil metros de profundidade no Océano Índico, a 260 quilómetros ó oeste das costas de Aceh, en Indonesia.

Estados Unidos está a 15141 quilómetros de distancia de Phuket, en Tailandia. Pero "ámote" ocupa apenas uns milímetros. E "SOS" moito menos.

A diferencia entre a vida e a morte é tan curta que leva máis tempo escribir "a diferencia entre a vida e a morte é tan curta". Queremos saber como se creou o Universo pero non nos importa desaparecer del. Como a quen lle doe a cabeza e raña o cú. Vale máis desfogarse cun foguete mal botado, anque sexa dende Cabo Cañaveral, que chegar ó orgasmo en Tailandia, o paraíso do sexo de cuneta, e salvar a vida a milleiros de almas ignorantes, inconscientes, que nunca chegarán a coñecer as condicións existentes no Universo antes de xurdir o Sistema Solar. Pode haber algo máis absurdo que o ser humano?

Na cidade sueca de Gävle sei dun tipo que descansa nun hospital máis pendente da súa muller e os seus dous xémeos que da súa perna desfeita. Ten a familia na calculadora dos desaparecidos en Indonesia. E, coma eses científicos da NASA que vixian o Deep Impact, tamén el soña impaciente que soe o teléfono e un dos seus fillos lle pregunte: "E logo, pá? Cando se creou o Universo?". E o pai poida mirar outra vez para o ceo e albiscar entre as osas e os carros aquel foguete que un día lanzaron dende o Cabo Cañaveral para liberarnos da ignorancia.

Supercuxo

Publicado en Vieiros.com

[10/11/2004]

Os chineses, que son unha morea, disque, apagaron por fin a cociña da mina de carbón que fora acesa hai 130 anos. 130 anos ardendo a terra, mi madriña. Eso si que é paixón. O día que cumpra 130 anos mirarei ben antes de saír de casa. Que teima lle entrou a todo o mundo con queimar choios, metelos na gran pira cosmolóxica, premer o botón e purificalos coma se só así chegásemos á salvación. Sen saber de que somos salvados. Nin se queremos ser salvados. O mundo cheira a esterco.

Como a vaca. O día que me rodearon unhas vacas de cartón pedra en Estocolmo souben que alguén acendera xa o forno. "A cota láctea atopou solución". Eran vacas de cores, coma un paquete de tabaco con ollos, algo cansas de non facer nada nin de preocuparse sequera. A vaca que pensa e come xa non ten futuro. A metáfora di "mu". Agora souben que unha desas vacas, a creada polo ex-presidente checo Václav Havel, acadou un precio record nunha subhasta de caridade. Descoñezo onde está a caridade, se na compra, na venda, na vaca ou nos ollos da vaca. O deseño de Havel chámase "Liberdade para as vacas".

Algo inxenuo Havel. As vacas deixaron de ser libres moito antes de que os chineses lle prendesen lume á mina de carbón, porque elas, as vacas, xa foran purificadas polo futuro, aquel fabricado por tipos que nin sequera daban leite, os mesmos que roubaron unha das vacas da procesión de vacas que pacían paradas, coma nós, cando viaxaron a Praga e vían deitarse o tempo.

Se a vaca fose libre, case tanto coma nós quixesemos ser, ben podería chamarlle ao seu fillo Superman, ou Supercuxo, e non lle pasaría o que daquela parella de Gotemburgo, que desexaba que o seu cativo levase o nome do tipo dos calzóns aireados que colocaba un "s" na cabina de teléfonos, e foilles negado tamaño privilexio polas autoridades desta cidade sueca. O matrimonio escolleu "Superman" non polos seus cinco dedos, senón porque a crianza nacera co brazo estirado. E punto. Hai mellores razóns? Dende entón, solidarizado completamente coa causa e contra a conculcación dos dereitos fundamentais do neno, da parella, da vaca, dos chineses, do lume e ata de Václav Havel admito que non me fío daqueles pais que deciden chamarlle ao seu fillo Rocco Siffredi.

Ola a todos!!!

Benvidos a Suecia, no norte do norte, onde o aire dá a volta. Chámome Kiko Novoa e veño coa firme intención de non ser abducido polo pobo máis loiro que hai no mundo. A miña dobre nacionalidade cullerdense-abegondina impídemo de cheo. En fin, amiguitos, a quince días de cumprir un ano en Gävle (Suecia) creo que vai sendo hora de amosarnos ó mundo, a ver se entre todos somos quen de explicar a estreita relación entre Suecia e Galicia. O sueco non é un idioma, senón unha variante dialectal. Que non? Xa veredes, xa...